Het is woensdagochtend 09.00 uur de zon schijnt en we hebben lekker uitgeslapen. Dat was ook wel even nodig want om drie uur ’s nachts was de telefoon gegaan. Het was mijn moeder uit het bejaardenhuis die aan de telefoonbeantwoorder meedeelde dat haar toiletpapier op was met daarbij de vraag of ze daar de kinderen nu voor kon storen. Mijn moeder is namelijk altijd heel beleefd en vriendelijk tegen ons antwoordapparaat en vindt van zichzelf dat ze alles nog goed onder controle heeft en dat laten we maar zo. Wij haalden opgelucht adem er was dus niets ernstigs met één van de twee. We konden nog even rustig verder slapen.

Het is namelijk steeds schrikken als om die tijd de telefoon gaat, want mijn vader woont tegenwoordig in een verpleeghuis omdat hij vaak tia’s krijgt en daardoor sneller dementeert en ook veel meer zorg nodig heeft. Na 61 jaar huwelijk zijn mijn ouders nu dus uit elkaar. Ze hadden het allang niet meer echt gezellig samen. Mijn moeder verweet mijn vader dat hij zo vergeetachtig was, gaf hem ook de schuld van dingen waar ze zelf debet aan had, waardoor mijn vader heel erg depressief en stil werd. Lichamelijk en geestelijk ging hij zo hard achteruit dat we het advies kregen om hem op te laten nemen in een verpleeghuis.

Dat ging niet zonder heftige emoties. Mijn vader had meer dan een halve eeuw geleden een scheiding van zijn eerste vrouw meegemaakt en verdacht nu mijn moeder ervan dat ze hem dezelfde ellende aan wilde doen door hem buiten de deur te zetten. Hij liet haar dan ook weten dat ze nergens recht op had. Niet op de hond, de meubels laat staan het pensioen. Pech voor hem, mijn moeder heeft meer pensioen dan mijn vader en dat heeft hij de laatste jaren tot in den treuren moeten horen. Ondanks dat het geen gezellig stel meer was missen ze elkaar op de en of andere manier toch. Maar echt hun gevoelens uiten doen ze ook niet meer.

Het heeft inmiddels allemaal een plaatsje gekregen in ons leven en zo werd dit ook weer een gewone dag. Opstaan, hond uitlaten en de katten eten geven, de auto inpakken voor de boodschappen (toiletpapier voor oma niet vergeten) en via Jumbo, Aldi en nog wat andere winkels op bezoek naar het verpleeghuis waar vader in bed ligt na de zoveelste tia. Gelukkig kent hij ons nog wel maar na een half uur is hij het bezoek wel weer zat. Op naar het bejaardenhuis dan maar. Oma is weer een stel kleren kwijt omdat ze die niet laat merken voordat ze naar de wasserij gaan. Goed daar gaan we dan van nu af aan ook voor zorgen. Ondertussen heb ik het gevoel dat ik de vierdaagse van Nijmegen heb gelopen, kompleet met kramp in de kuiten en brandende voetzolen.

Na zo’n dag heb ik niet alleen last van m’n handicap (spierziekte) maar begin ook te geloven dat dementie besmettelijk is. Want na al die verwarde verhalen en in het niets starende blikken van die ooit zo leuke, intelligente lieve mensen ben ik ook behoorlijk de kluts kwijt. Het enige wat alles dan weer goed maakt is die lach en blik van herkenning op hun gezicht als je bij ze op bezoek gaat.

Dat maakt een gewone dag toch weer tot een bijzondere dag.

 Een dochter maar soms ben ik voor hun een zus of nicht.

Mollen,

Mollen mollen

De hele tuin

 Diertjes, met velletjes zijdeglans bruin

MOLLEN! 

Knipoog

Online waarom zou ik?

Ik kon best zonder internet. Ik typte wel eens een briefje op de computer maar dat was het dan wel. Totdat mijn man een nieuwe computer kreeg en niet meer wilde dat ik er op werkte. Want anders zou zijn hele administratie in de knoei kunnen raken en over internetten kon ik maar beter helemaal niet beginnen. Dat was wel zo gevaarlijk met al die wurmen en virussen. Maar als iets je verboden wordt dan wil je het juist. Bovendien vond ik het niet meer van deze tijd dat je als vrouw niet capabel wordt gevonden om je met internet bezig te mogen houden.

Mijn besluit was snel genomen. Met gespaard verjaarsgeld en nog iets erbij werd een laptop aangeschaft. Daar kon ik lekker mee in de kamer werken en zaten de honden niet steeds alleen beneden. Maar ja, als je er dan nog niet zoveel verstand van hebt ga je prutsen. En dat moet je nou net niet doen op internet. Bovendien stonden er zoveel meer plaatjes op het scherm waar ik niets mee kon, laat staan durfde aan te klikken.

Wat was ik dan ook gelukkig met die prima computer cursussen van Telebrink. Ik heb ze allemaal gevolgd. En door veel de computer te gebruiken leer ik er nog steeds bij en mijn angst voor toetsen en pictogrammen ben ik helemaal kwijt. Ik kan zelfs zeggen dat ik nu redelijk verslaaft ben aan het apparaat. Ik reis op Google de hele wereld over. Zie de laatste mode op internet en kan meteen zien waar ik een beetje voordelig terecht kan. Mooi meegenomen in deze tijd van creditcrisis. Dus waarom zou ik online gaan? Nou daarom. Maar in ieder geval is mijn startpagina www.gasselternijveen-online.nl

TOBBER

Het brommertje,

Hij had er een krantenwijk voor genomen en in z'n vrije uurtjes was hij vakkenvuller bij een supermarkt. Want hij had geld nodig voor die gave brommer, nou ja het was eigenlijk meer een scooter. Een kei gaaf ding. Eindelijk was het hem dan gelukt. Het geld was bij elkaar en hij kon het kopen. Ja, er moest nog wel het een en ander gebeuren, maar daarna had je ook wat. Tot grote ergernis van de buren werd het ding eindeloos getest. Vol gas de motor laten draaien, zonder demper op de uitlaat. Wauw!, wat een power had dat ding zeg. Vrienden moesten dat natuurlijk vergelijken met hun eigen brommers. En zo stonden er dan een stuk of wat brommers in de tuin te gieren en te knetteren. De ouders van de jongen waren dan niet thuis natuurlijk, anders hadden ze er wel iets van gezegd mag ik aannemen.

Eindelijk was de grote dag daar. De proefrit kon gemaakt worden. Alleen een blokje om. Maar hoeveel pech kan je hebben? Zonder helm en geen papieren maar wel lekker hard draaide hij zijn rondje. Zo hard, dat hij heel die politiewagen niet zag. Gevolg. Een vette boete en brommer in beslag genomen. En alles onder het mom dat het voor z'n eigen veiligheid was. De buren haalde opgelucht adem. Eindelijk weer rust in de tuin.

Jammer dan voor de buren. Een korte tijd later begon het feest opnieuw. De jongen had een bonus gekregen bij de supermarkt omdat hij zoveel extra uren wilde werken. En voor dat geld en zijn geld van de krantenwijk, had hij zich een nieuw opknappertje kunnen kopen.

Magnolia